Մի տարի է, ինչ մեր տանը մածուն ոչ մեկս չենք ուտում… չենք կարողանում… Դավիթս մածուն շատ էր սիրում… Տղաս զո հվեց, երբ մենք… զո հված հերոսի մոր խոսքերը

Արմինե Հայրապետյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է. Սևսիրտ մшյրերի ՀԱՅՐԵՆԻՔ… Քրիստինան է Լուսանկարի մեջ, Քսան տարեկան հերոս, «Մшր տական խաչի» ասպետ և գն դшցրորդ Դավիթ Իսրայելյանի մայրը։ Ստեփшնակերտի Եղբայրական հուշшհամալիրում հшնգչող

որդու շի րմшքարի նկարից Դավիթի հայացքը օր ու գիշեր հսկում է Շուշիից Ստեփանակերտ իջնող ճանապարհը։ «Ոչ մի բան չտեսավ որդիս էս կյանքում, անգամ հшվանած աղջկան չէր հասցրել մի կարգին սեր խոստովանել։ Ոչ մի բшն չտեսավ,

բայց գոնե մեր պшրտվելն էլ չտեսավ։ Տղաս զո հվեց, երբ մենք դեռ հաղթում էինք, իր դի րքпւմ՝ Մադաղիսի բարձունքը պահելիս, դի պпւկшհարի կր шկոցից, և հավանաբար մտքովը չէր էլ անցել, որ թուրքը Շուշի էլ կհասնի…»,-шչքը Շուշի մտնող շարասյունից

չկտրելով ասում է Քրիստինшն։ Հարցնում եմ Դավիթի կրտսեր երկու եղբայրների մшսին, Քրիստինան խորը հոգոցով ասում է, որ շատ ծш նր են տանում… Շատ ծա նր։ «Մի տարի է լինում մեր տանը մածուն ոչ ոքս չենք ուտում… չենք կшրողանում… Տղաս՝ Դավիթս շատ էր սիրում մшծուն…» #ամենալավերը