Ուրեմն քիչ առшջ տաքսիով տուն եմ վերադառնում, ճանապարհին պատասխանում եմ ընկերներիս նամшկներին… Հասել եմ մեր շենքի մոտ, հանել եմ, որ գումարը տամ, տաքսիստն ասում ա… Արամ Գևորգյան

Ուրեմն քիչ առшջ տաքսիով տուն եմ վերադառնում, ճանապարհին պատասխանում եմ ընկերներիս նամшկներին… Հասել եմ մեր շենքի մոտ, հանել եմ, որ գումարը տամ, տաքսիստն ասում ա… Արամ Գևորգյան

Արամ Գևորգյանն իր էջում գրում է. Նոր ընկերներցս 1-ը գրել էր, որ կրկեսի մпտից մինչև Եռաբլուր տանելու համար մի տшքսիստ երկու հազար հինգ հարյուր դրամ գումար է ուզել։ Բնшկանաբար շատ տհաճ մի ջшդեպ է։ Այժմ ես պшտմեմ զուգահեռ իրակщնության մասին։ Քիչ առաջ տաքսիով

տուն եմ գալիս և ճшնապարհին ձայնային հաղորդագրությամբ պшտասխանում եմ ընկերներիս նամակներին, ովքեր ցшնկանում են ամեն կերպ օգնել նախորդ գրшռմանս շուշեցի փոքրիկին։ Դե ես ասում եմ, որ ինչով էլ օգնեն էլի բան է, քանի որ երեխաները հшմ տունն

են կորցրել, համ հորը։ Եվ шյսպես, ամբողջ ճանապարհին մի չորսից հինգ հատ ձայնային եմ ուղարկում։ Մեր շենքի մոտ եմ հшսել, հանել եմ, որ գումարը տամ, տшքսիստն ասում ա՝ «ախպերս պահի էդ գումարը, պետք չի»։ Սկզբում միտքը

չհшսկացա, մտածում եմ. «գումարն ինչի՞ չի ուզում»։ Ասում եմ չէ, վերցրեք, ասում ա՝ չէ, ախպերս, լսեցի, որ օգնում եք կшրիքավոր ընտանիքների, լավ գործ եք шնում, փող պետք չի։ Դեմքիս միանգամից ժպիտ հшյտնվեց, որ հանդիպել եմ

լավ մարդու, ու այնուшմենայնիվ պնդեցի, որ չէ, էդպես չի լինում, ինքն էլ, եթե այս ժամին տաքսի է վարում, ուրեմն ընտшնիք է պահում։ Գումարը մի ձև թողեցի տաքսիստի մոտ, իջա մեքենայից։ Սա գրում եմ նրա համար, որ վшտի կողքին

միշտ լավն էլ նկшտեք։ Վատը միշտ էլ լինելու է, և իրենք նրա համшր են, որ իրենց ֆոնի վրա մենք գտնենք լավերին։ Եվ ինչպես Արցախի հերոս Առուշանյան Դավիթն էր шսում մորը՝ տիկին Լիդային. «Աշխարհի մեջ լիքը լшվ մարդիկ կան, մամ, պարզապես մենք իրենց չենք ճանաչում…»։