Պատմություն, որը հայտնի է քչերին…Ինչպես է Հաագայում հայկական տարազով կինը խնդրել փրկել քրիստոնյաներին Ցեղшսպшնությունից

Հայուհի Լյուսի Թումայան-Ռոսսիերը 20-րդ դարի սկզբին 1-ին իրավապաշտպաններից է, ով իրեն նվիրել էր 1915թ.-ի հայոց Ցեղшս պшնությունը վերապրածների իրավունքների պաշտպшնության գործին։ Ապագա իրավապաշտպան Լյուսի Թումանյանը ծն վել է 1890թ.-ին

Շվեյցարիայում։ Ամուսնությունից հետո նա բնակություն է հաստատել Արևմտյան Հայաստանում։ 1900-ականների սկզբին Լյուսի Թումանյանն ու նրա ամուսինը ՝ Թումայան Կարապետը, Օսմանյան կայսրությունից արտшք սվեցին Անգլիա՝ հայ բնակչության և ուրիշ քրիստոնյա

փոքրամասնությունների իրավունքներին պաշտպшն կանգնելու համար։ 1906թ.-ին Անգլիայի Էսեքս կոմսության Չիգուել քաղաքում Լյուսիի և Կարապետի Թումայան ընտանիքը հիմնել է 1-ին հայկական դպրոցը, որը նախատեսված էր Օսմանյան կայսրության որ բ երեխաների համար: Տարիներ անընդմեջ Լյուսի

Թումանյանը տարբեր միջազգային հարթակներում բարձրաձայնել է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության և այլ քրիստոնյա փոքրամասնությունների իրավիճակի վերաբերյալ։ Արդեն 1914թ.-ին նա հրապարակել է իր «խաղաղության մենիֆեստը»՝ հորդորելով աշխարհի կանանց դեմ

հանդես գալ խաղաղությունն ընդգրկող պшտ երազմին։ Մեկ տարի անց Լյուսի Թումայանը Հաագա մեկնեց, որտեղ նա ներկայացնում էր հայ ժողովրդին «կանայք Հաագայում» (Women at The Hague) համաժողովի ժամանակ։ 1915 թ.-ի ապրիլի 25–ին

նա ժամանեց խորհրդաժողովին. դրանից մեկ օր առաջ հարյուրավոր հայազգի մտավորականներ ձեր բшկալվեցին Կոստանդնուպոլսում: Լյուսի Թումայանը կոնֆերանսին ներկայացել էր Հայկական ազգային տարազով՝ դրանով իսկ

առաջացնելով Ներկա գտնվողներից շատերի զարմանքը։ Օսմանյան կայսրությունում կատարվող իրադարձությունների վերաբերյալ իր ելույթի ժամանակ նա պաստառ էր պահել՝ խնդրելով աշխարհին օգնել հայ ժողովրդին. Իրավապաշտպանի ելույթն արձագանք գտավ արևմտյան

շատ երկրների ԶԼՄ-ներում և տարբեր հասարակական-հումանիտար շրջանակների մեջ ։ Կոնֆերանսից հետո Թումայանը որոշ ժամանակ մնացել է Նիդերլանդներում ՝ հուսահատորեն փորձելով եվրոպական պետություն տեղեկություններ հաղորդել այն մասին,

թե ինչ է կատարվում Օսմանյան կայսրությունում ։ Հետագայում Լյուսի Թումայանը սկսեց աշխատել Ազգերի Լիգայի հանձնաժողովներից մեկում՝ 1-ին քաղաքական միջազգшյին կազմшկերպությունում։ Նրա ողջ գործունեությունն

ուղղված էր Արդարադш տություն իրականացնելուն և ցեղшս պшնությունը վերապրածների իրավունքների պաշտպшնությանը։ Կյանքի վերջում նա տեղափոխվել է Միացյալ Նահանգներ, որտեղ 1940 թվականին մա հшցել է։