Η αίθουσα ήταν γεμάτη ένταση. Η σκηνή ήταν σκοτεινή και φωτιζόταν μόνο από ένα αχνό κόκκινο φως, σαν να προειδοποιούσε ότι η βραδιά δεν θα είναι συνηθισμένη. Όταν ξεκίνησε η μουσική, ο αέρας άλλαξε — έγινε βαρύς, σαν να κρατούσε όλος ο κόσμος την ανάσα του.

Τα κορίτσια μπήκαν στη σκηνή με μικρές φλόγες. Έδειχναν επικίνδυνες αλλά οι κινήσεις τους ήταν απόλυτα ελεγχόμενες και αρμονικές. Η φωτιά υπάκουε.

Η μουσική επιταχύνθηκε και οι χορογραφίες έγιναν πιο σύνθετες. Οι φλόγες γύριζαν γύρω τους σαν πλανήτες σε τροχιά. Κάθε κίνηση ήταν υπολογισμένη αλλά φαινόταν απόλυτα ελεύθερη. Το κοινό είχε παγώσει.

Η κριτική επιτροπή έχασε τον έλεγχο. Τα μάτια τους ήταν ορθάνοιχτα, δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν. Η φωτιά έγινε γλώσσα τελειότητας.

Τα κορίτσια κινούνταν σαν η φωτιά να ήταν προέκταση του σώματός τους. Στριφογύριζε, ανέβαινε, κατέβαινε και ξαναγεννιόταν χωρίς να χάνει τη δύναμή της. Η σκηνή έγινε ένα ζωντανό σύμπαν.

Στο τέλος η μουσική επιβράδυνε και οι φλόγες μαλάκωσαν. Τα κορίτσια στάθηκαν στο κέντρο και ύψωσαν τη φωτιά. Απόλυτη σιωπή. Και μετά έκρηξη χειροκροτημάτων.

Το κοινό σηκώθηκε. Η επιτροπή ήταν άφωνη. Δεν ήταν απλώς παράσταση — ήταν τέχνη που έπαιζε με τη φωτιά.

Δες το πλήρες βίντεο εδώ.