Η σκηνή ήταν σιωπηλή, μια παράξενη σιωπή σαν να περίμενε κάτι. Ήταν ένα talent show, αλλά αυτή τη φορά δεν φαινόταν κανείς στη σκηνή. Η κριτική επιτροπή κοιτούσε το άδειο χώρο χωρίς να καταλαβαίνει αν ήταν λάθος ή προγραμματισμένη εμφάνιση.

Ξαφνικά από την άκρη της σκηνής προχώρησε αργά ένα μικρό αυτοκινητάκι. Κινούνταν μόνο του χωρίς οδηγό και χωρίς ορατό έλεγχο. Στο κοινό ξεκίνησαν ψίθυροι, οι άνθρωποι κοιτούσαν ο ένας τον άλλον. Το αυτοκινητάκι σταμάτησε στο κέντρο της σκηνής.

Μετά από λίγο ακούστηκε μια φωνή από μέσα. Αλλά δεν ήταν ανθρώπινη φωνή με τη συνηθισμένη έννοια. Μέσα στο αυτοκινητάκι υπήρχε ένα μικρό παιχνίδι και αυτό μιλούσε. — Γεια σας… παρακαλώ πλησιάστε, χρειάζομαι τη βοήθειά σας.

Ένα μέλος της επιτροπής, περίεργο και λίγο επιφυλακτικό, σηκώθηκε και πλησίασε τη σκηνή. Στάθηκε δίπλα στο αυτοκινητάκι χωρίς να ξέρει τι να περιμένει.

Το παιχνίδι μίλησε ξανά. — Εσύ… ναι εσύ. Παρακαλώ κάτσε εδώ.

Στη σκηνή υπήρχε μια μικρή καρέκλα σαν να ήταν προετοιμασμένη γι’ αυτόν. Το μέλος της επιτροπής δίστασε και κάθισε.

Η αίθουσα έγινε ακόμη πιο σιωπηλή.

Το παιχνίδι συνέχισε. — Ευχαριστώ… τώρα άκου προσεκτικά.

Μέσα στο αυτοκινητάκι άνοιξε ένα μικρό διαμέρισμα με έναν φάκελο. — Άνοιξέ το, είπε το παιχνίδι.

Το μέλος της επιτροπής πήρε τον φάκελο και τον άνοιξε αργά. Όλο το κοινό κράτησε την ανάσα του.

Μέσα υπήρχε μια σύντομη αλλά περίεργη πρόταση. Την διάβασε δυνατά.

Και εκείνη τη στιγμή το πρόσωπό του άλλαξε. Έκπληξη και μετά βαθιά σιωπή.

Έμεινε καθισμένος χωρίς να πει τίποτα.

Γιατί αυτός ο φάκελος δεν ήταν παιχνίδι.

Εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια ιστορία που κανείς δεν περίμενε στη σκηνή.

Ολόκληρο το βίντεο στα σχόλια.